Nigdy nie używany w oryginalnym stanie fabrycznym z cyckami na oponach!
Motoball – zasady gry
Przedstawiany motocykl służy do gry w piłkę. Zasady co do meritum są podobne do piłki nożnej, należy strzelić w regulaminowym czasie nie używając rąk jak najwięcej goli do bramki przeciwnika. Dość elastyczne są wymiary boiska. Jego długość waha się od 85 do 110 metrów, szerokość od 45 do 85 metrów (piłka nożna 105×68 m). Wymiar boiska dopasowuje się do posiadanej przestrzeni –mniejsze boiska wyznacza się w halach, większe pod chmurami. Nawierzchnia pola gry jest z żużlu, trawy lub tartanu. Asfalt i beton posypany piaskiem również się zdarzają. Szerokość bramki jest stała – 7,32, a wysokość 2,44 m (identycznie jak w piłce nożnej). Ekipę zgłaszaną do zawodów stanowi łącznie 10 zawodników, 2 mechaników i trener. W jednym meczu można użyć maksymalnie 10 motocykli. Drużyny liczą po pięciu zawodników z których jedynie bramkarz nie korzysta z motocykla. Aby uchronić go przed wypadkiem – masa motocykla regulaminowo mieścić się musi w granicach 70-120 kg, a z kierowcą to przeciętnie 160 kg! – wyznacza się przed bramką półkole (pole bramkowe) o promieniu 5,75 m w które nie wolno wjeżdżać, a nawet dotknąć kołem linii bez wyjątku wszystkim graczom z obu drużyn. Piłka jest ogromna, zgodnie z regulaminem Europejskiej Unii Sportów Motorowych powinna mieć obwód 119-126 cm (to około 40 cm średnicy) i wagę 900-1200 g.
Zawodnicy, z wyjątkiem bramkarza, mają prawo poruszać się po całym obszarze boiska. Linię środkową boiska piłka może przekroczyć wyłącznie podaniem. Bramkarz może utrzymać piłkę w polu bramkowym maksymalnie przez 10 sekund. Zawodnika poruszającego się z piłką można atakować tylko równolegle do kierunku jego ruchu i tylko z tej strony, po której znajduje się piłka! Wszelkiego rodzaju blokowanie zawodników drużyny przeciwnej w grze bez piłki jest zabronione. Zabrania się zabierania piłki kołem motocykla. Zawodnik i jego motocykl to jedna całość, każde kopnięcie czy drybling jest możliwe stopą zawodnika lub jego motocyklem. Liczy się także bramka zdobyta głową. Bramka jest uznana jeśli piłka całkowicie przekroczy linię bramkową między słupkami i poprzeczką. Nie może być uznana za zdobytą, jeżeli kopnięcie zostało wykonane z naruszeniem pola bramkowego, a także wówczas gdy w momencie strzału lub bezpośrednio po nim jeden z zawodników drużyny atakującej przekroczył linię pola bramkowego.
Zwyczajowo czas trwania gry to 4 kwarty po 20 minut z 10-minutowymi przerwami, jednak często dopuszcza się kwarty po 15 minut dla poprawy bezpieczeństwa sportu. Pomiędzy 2 a 3 kwartą drużyny zmieniają strony boiska. W meczach pucharowych z remisem w regulaminowym czasie rozgrywane są jeszcze 2 kwarty po 10 minut z 5-minutową przerwą. W przypadku remisu ustala się serię 4 rzutów karnych, a następnie, jeśli to konieczne, po jednym, aż do zwycięstwa jednej z drużyn.
Zawodnicy muszą mieć minimum 16 lat, a sędziowie 18 za wyjątkiem liniowych, u których dopuszcza się wiek jak u zawodników. Za przewinienia wyznacza się kary: rzut wolny z miejsca wykroczenia lub z 16,5 m, rzut karny z 11 m, 2-minutowe wykluczenie tzw. zielona kartka maksymalnie do 3 na mecz, 5-minutowe zawieszenie tzw. żółta kartka maksymalnie 2 na mecz, oraz wykluczenie tzw. czerwona kartka – czyli pominięcie następnego meczu.
Typ SMB-3 175/1 z 1991 roku
Głównym producentem motocykli do Motoballu był w ZSRR był Ковровский мотозавод. Zaprojektowano w nim i produkowano kolejno trzy serie jednośladów. W latach 1973-1977 typ SMB, od 1977 do 1982 typ SMB-2 i SMB-3 w latach 1982-1992. Opisywany model należy do trzeciej, ostatniej najbardziej udanej serii sportowych motocykli motoballowych. Został wyprodukowany w 1991 roku.
Wszystkie serie tych specjalistycznych jednośladów uznane były za rewelacyjne z racji dobrego przyśpieszenia już od niskich obrotów i doskonałej trakcji. Kolejne modyfikacje konstrukcji prowadziły do zmniejszenia masy, zwiększenia wytrzymałości i optycznego uatrakcyjnienia. Sukcesy odnoszone na tych maszynach przez sportowców zespołu fabrycznego „Ковровец” – Mistrz ZSSR w 1982 roku – zaowocowały dużym popytem. Produkowano rocznie ponad sto egzemplarzy, które rozchodziły się po klubach całego kraju.
SMB-3 oprócz zmian karoseryjnych otrzymał inne przełożenie pierwszego biegu. Szło o to, by był dłuższy i konstruktorzy sprostali zadaniu. Typ SMB-3 stał się głównym motocyklem wewnątrzzwiązkowych zawodów motoballowych. W ZSRR działało około 100 drużyn klubowych nie tylko w centralnej części kraju, ale także na Zauralu, w republikach Kaukazu, w Azji Środkowej, a nawet w Jakucji, a mistrzostwa ZSRR rozgrywane były w dwóch ligach. SMB-3 był stale modernizowany, a widoczny na fotografiach oznaczany jako 175/1 jest najlepszym ostatnim dzieckiem konstruktorów wytwarzanym od 1988 roku. Zastosowano w nim szerokie kanały płuczące, wzmocniono system montażu lekkiego cylindra i głowicy o szerokim zwiększającym chłodzenie silnika użebrowaniu. Łatwość i wygodę prowadzenia zwiększono przedłużając siedzisko. Ta zmiana wymagała zmiany kształtu zbiornika paliwowego, który otrzymał kształt gruszki mogącej pomieścić siedem litrów paliwa. Silnik o maksymalnej mocy 20 KM przy 6800 rpm potrafił rozpędzić jednoślad o masie 100 kg w obszarze boiska do do 65 km/h!
